Το καλοκαίρι στην Ελλάδα είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τη θάλασσα. Για πολλούς ανθρώπους, μια μέρα στην παραλία ξεκινά με μια απλή σκέψη:

«Πού θα πάμε σήμερα για μπάνιο;»

Για όλους όμως είναι εξίσου απλό;

Για ένα άτομο με δυσκολίες κίνησης, μια επίσκεψη στη θάλασσα συχνά απαιτεί έναν διαφορετικό σχεδιασμό. Πριν ακόμη φτάσει στην παραλία, μπορεί να χρειαστεί να αναρωτηθεί:

• Υπάρχει διαθέσιμη θέση στάθμευσης κοντά στην παραλία;
• Υπάρχει προσβάσιμη διαδρομή μέχρι την ακτή;
• Θα μπορέσω να κινηθώ με ασφάλεια στην άμμο;
• Υπάρχει κατάλληλος εξοπλισμός που να μου επιτρέπει την αυτόνομη πρόσβαση στη θάλασσα;
• Θα μπορέσω τελικά να χρησιμοποιήσω τις διαθέσιμες υποδομές ή θα έχουν δημιουργηθεί εμπόδια που τις καθιστούν μη λειτουργικές;

Τα τελευταία χρόνια, οι προσβάσιμες παραλίες και τα συστήματα αυτόνομης πρόσβασης στη θάλασσα έχουν δημιουργήσει περισσότερες δυνατότητες για ισότιμη συμμετοχή στην αναψυχή, την κοινωνική ζωή και τις καλοκαιρινές εμπειρίες που όλοι αξίζουμε να απολαμβάνουμε.

Όμως η προσβασιμότητα δεν εξαντλείται στην ύπαρξη μιας υποδομής.

• Μια ράμπα που υπάρχει, αλλά είναι μπλοκαρισμένη.
• Μια θέση στάθμευσης που προορίζεται για άτομα με δυσκολία κίνησης και καταλαμβάνεται «μόνο για λίγα λεπτά».
• Ένας διάδρομος πρόσβασης που έχει κλείσει από προσωπικά αντικείμενα.
• Ένας εξοπλισμός αυτόνομης πρόσβασης στη θάλασσα που υπάρχει, αλλά δεν μπορεί τελικά να χρησιμοποιηθεί.

Μικρές πράξεις που συχνά περνούν απαρατήρητες μπορούν να μετατρέψουν μια δυνατότητα πρόσβασης σε ένα πραγματικό εμπόδιο.Γιατί η προσβασιμότητα δεν αφορά μόνο τις κατασκευές και τις υποδομές.Αφορά και τη στάση μας.Αφορά τον τρόπο που επιλέγουμε να συνυπάρχουμε και να σεβόμαστε τις ανάγκες των ανθρώπων γύρω μας.Και εδώ βρίσκεται η πιο σημαντική «ράμπα».Η ράμπα που δεν κατασκευάζεται από μέταλλο ή τσιμέντο.Η ράμπα που δημιουργείται από τη γνώση, τον σεβασμό και την καθημερινή μας συμπεριφορά.

Είναι η επιλογή:

• Να μην σταθμεύσουμε σε μια θέση που προορίζεται για άτομα με αναπηρία, ακόμη κι αν είναι «μόνο για λίγα λεπτά»,
• Να μην τοποθετήσουμε αντικείμενα μπροστά σε ράμπες, διαδρόμους πρόσβασης ή σημεία εισόδου στη θάλασσα,
• Να σεβαστούμε τον εξοπλισμό προσβασιμότητας ώστε να παραμένει διαθέσιμος για τους ανθρώπους που τον χρειάζονται,
• Να ρωτήσουμε πριν προσφέρουμε βοήθεια, αντί να υποθέσουμε τι χρειάζεται κάποιος ή κάποια,
• Να θυμόμαστε ότι η πρόσβαση στην παραλία δεν αφορά μόνο το να φτάσει κάποιος μέχρι εκεί, αλλά το να μπορεί να συμμετέχει με αυτονομία, ασφάλεια και αξιοπρέπεια.

Γιατί το εμπόδιο δεν βρίσκεται στο σώμα ενός ανθρώπου.

Το εμπόδιο δημιουργείται όταν το περιβάλλον και οι συμπεριφορές μας δεν λαμβάνουν υπόψη τη διαφορετικότητα των ανθρώπινων αναγκών.

Η πρόσβαση στη θάλασσα δεν είναι πολυτέλεια.

Δεν είναι μια επιπλέον παροχή.

Είναι μέρος του δικαιώματος κάθε ανθρώπου να συμμετέχει ισότιμα σε στιγμές χαλάρωσης, κοινωνικής ζωής και αναψυχής.

Οι προσβάσιμες παραλίες και τα συστήματα αυτόνομης πρόσβασης αποτελούν σημαντικά βήματα προς αυτή την κατεύθυνση.

Η συμπερίληψη όμως ολοκληρώνεται όταν οι υποδομές συνοδεύονται από μια κοινωνία που γνωρίζει, σέβεται και φροντίζει να μη δημιουργεί νέα εμπόδια.

Γιατί τελικά, οι πιο σημαντικές ράμπες είναι συχνά αυτές που δεν φαίνονται.

Εκείνες που χτίζονται μέσα από τον σεβασμό, την κατανόηση και την επιλογή να μη γίνουμε εμείς το εμπόδιο.

Η θάλασσα είναι για όλους μας!

Χάρτης προσβάσιμων παραλιών με εγκαταστάσεις αυτόνομης πρόσβασης στη θάλασσα (SEATRAC):
https://seatrac.gr/el/xartis/

Πριν την επίσκεψη σε κάποια παραλία, προτείνεται η επιβεβαίωση της διαθεσιμότητας και της λειτουργίας των υποδομών προσβασιμότητας, καθώς ενδέχεται να υπάρχουν αλλαγές λόγω συντήρησης, τεχνικών ή εποχικών παραγόντων.